bir de bakarsin yitip gitmis

vezir kalelerine guvenir hesaplar yaparsin

meger atlarin gider ardindan filler

sah ceker kadinin biri aptallasirsin

dusundu mu yani bu kadin bir cirpida otuziki hamleyi

yoksa satranc ondan mi yana zor geldi sovmek sana

sevdim seni suc fakirin hu

birden acilir sustali parlak cakilar

faytonlar gecer ustumden tekerlekleri camurlu

ozum camursuzdur inan

damarlarimda martilar kanat cirpmadan dolasir

incecik bir kus sesi miyim

ölüyor muyum neyim ?

Zaman zaman valizler toplanıyor gözümün önünde, gittikleri de oluyor. Geride kalan oluyorum böyle zamanlarda. Sonra ben de yapıyorum aynı şeyi, geliyorum ve gidiyorum hayatlarından. Sonra ben geldiğim yerde bıraktığım yerden, onlar kaldıkları yerde bıraktıkları yerden… Hiç vazgeçmeyip hep devam ederek. Hiçbir yerde kök salacak kadar uzun kalamayarak… Her bileti dönüşüyle beraber satın alarak…
Kaç hayatı beraberimde taşıyorum sayamadım. Kaç hayatı kendiminkiyle beraber yaşıyorum anlayamadım.
Şimdi yine gidiyorum. Bıraktığım yerden başlamaya, sonra yine gideceğim burada bıraktığım yerden başlamaya…
Sahi kaç şehirde kaç hayatım var acaba? Benden habersiz nasıl yaşıyorlar oralarda tek başlarına?
Zamanın içindeki “geçmiş, şu an, gelecek” olgusuna hiç bu kadar derinden inanmamıştım daha önce ama şimdi burada…

Bu yolculuklarda inandığım pek çok şeyi yitirdim, bir o kadar da yeni şeye inanmaya başladım. Hep değiştim, dönüştüm… Belki geliştim belki eksildim. Bilmiyorum. İçinde yaşadığım yere sonsuza kadar bağlı kalacağımı bilene kadar da öğrenemeyeceğim.
Dilerim bu dünyada benim de köklerimi salabileceğim bir yer vardır ve şu an kırılmasına izin verdiğimiz her şey gelecekte onarabileceğimiz kadar sağlamdır. Aksi halde parmaklarımdan dökülen ilk kelime, yazık.
Şimdi yine en sevdiğim şarkıları dinleyerek valizime kıyafetlerimi, içime sevgimi yerleştirip uyuyacağım. Yarın başka bir yatakta bambaşka rüyalar görüp uyanacağım. Ve her şeyin güzel olacağına inandığım bir anda seni düşünüp duracağım bir anlığına. Sonra yutkunup gülümseyeceğim yine. Adını, hatıralarını, yüzünü, bendeki duygularını hep gülümseyerek hatırlayabilmem dileğiyle…
Ve sevgilerin en temizi, en güzeli, en büyüğü ile…

Ben, yine elinde valiziyle,
yolun daha belki de en başında… Yine de merak etmeden duramıyor insan, görüp yaşayacağım neler kaldı acaba?